Bugün sensiz geçirdiğim kaçıncı gün hatırlamıyorum ama hesap edebilirim belki.Bir saat, bir gün, bir hafta, bir ay...Hayır tam yirmi yıl...Tam tamına yirmi koca yıl...Evet yirmi yaşındayım ve seni doğduğum günden beri göremiyorum.Seni çok özledim nerdesin sevdiğim?

Bebekler doğduklarında Dünya'ya ilk gözlerini açtıklarında melekler karşılarmış onları ilk olarak.Doktordan, hemşireden, ebeden ve hatta canının parçası annesinden önce melekler...Dört bir yanını melekler sarar, onu pis dünyanın içine atmadan son bir kez kutsamak isterlermiş. Ama fazla vakitleri yokmuş.Çünkü;ilk ağlama sesinin duyulmasıyla ilk hüzün başlarmış bebek için neye uğradığını veya neyin ona uğradığını,uğrayacağını bilmeden.Bebeğin ilk gözyaşları ıslatınca yanaklarını melekler kaçmaya başlarmış aniden.Çünkü artık yapacak tek şey buymuş.Ağlamak herşeyi başlatan alametmiş dünyada.Sevincin,hüznün,kavuşmanın,ayrılığın,kazan manın,kaybetmenin,ölümün ve doğumun...

İşte o başlangıçlardan birinde sen de vardın orda.Bundan tam olarak yirmi yıl önce.Önce sen olduğunu çıkartamadım ama sonradan baktım gerçekten sensin.Sapasağlam,dimdik ve bir melek kadar saf ve temiz.Seni gördüğüm o an büyülü bi anda zaten.Herşey hala gözümün önünde.Hem de her kare,her nokta... Bembeyazdın,apaktın,temizdin,kirlenmemiştin ve sadece benimdin.Sadece benim...Ağlamam gerekiyordu ama o an ben şoktaydım.Bilir misin şokta insanlar hiç birşey yapamazlar.Sadece manzaraya daldım ve ben de normal bir "şok canlısı" olarak seni izlemeye başladım.Yalnızca seni izliyordum.Sana doyamıyordum ve yine seni izliyordum. Ama bir terslik olduğu belliydi.Çünkü acilen ağlamam, çığlıklarla hastaneyi inletmem gerekiyordu.Etrafımda bana korku içinde bakan birçok çift göz...Benimkiler ise seninkilere kilitlenmiş...Ne büyülü bir andı...

Hani ağlamak herşeyin başlangıcıydı?Hani doğum da,kavuşmak da, sevinmek de mutluluk da ağlamakla özdeşleşirdi.Olmadı...Ben ağladım sen gittin.Susmak istiyordum.Olmuyordu...Zorladım kendimi ama olmadı...Seni geri döndürmek için ne yapmalıydım çok iyi biliyordum ama olmuyordu işte.Ağlamamak elimde değildi.Oysa saçma sapan sözlere inanacaktım çok sonraları;"erkekler ağlamaz"...Hangi biri ağlamaz.Gayet güzel ağlıyordum,sızlıyordum ve ilk terkedilişimi en acı şekilde yaşıyordum.

Arkana baktığını gördüm.Evet arkana bakıyordun.Benim için belki de susar diyordun.Keşke ağlamamış olsaydım da götürseydin beni de yanında. Senle birlikte en uzun yolculuğa bile razıydım.Çünkü orada o anda bulunman herhengi bir tesadüfle kıyaslanamazdı.Sen bilerek ordaydın.Benim için ordaydın.Ama ben gitmeni ister gibiydim.Git ve bir daha gelme. Sadece bir zamana kadar:Son an...

İşte ben sana az sonra bir daha kavuşacağım.Tam yirmi yıl sonra...Koca bir yirmi yıl...Ağladım,güldüm,konuştum,yazdım,büyüdüm ama hep sensiz...Az sonra sadece senin uğruna seni görebilmek uğruna öleceğim. Ve işte geliyorum sevdiğim.Yirmi yıl sonra yine beni karşılayan sen olacaksın eminim.Ama bu sefer arkana bakmayacaksın.Hep bana hep benim gözlerimin ta içine...Tekrar buluşma zamanı...

Seni çok özlemiştim benim bebek yüzlü meleğim... ...

saoalsın emegine saglık

cok guzelmıs be aga süpemıs saoll